Na „日本橋 — Nihonbashi" Hiroshige pokazuje poranek u samego progu drogi: łuk mostu, który był symbolicznym „zerowym kilometrem" Japonii. Widzimy miasto jeszcze nie do końca obudzone, ale już w ruchu. Przez środek kadru przechodzi procesja daimyō (zgodnie z prawem Sankin Kōtai) — widać niesione na drągach pakunki, wysokie znaki i rytm kroków, który wyznacza tempo całej sceny. W tym samym czasie, tuż obok, zwykli sprzedawcy i tragarze z koszami ryb próbują się przecisnąć, ustąpić drogi, znaleźć dla siebie wąską szczelinę w ceremonii.
To zderzenie jest tu kluczowe: państwo i codzienność, porządek i improwizacja, hierarchia i handel. Nihonbashi nie jest tylko „ładnym widokiem" — to węzeł, w którym spotyka się władza (procesje, obowiązki, ruch urzędowy) z pulsującą ekonomią Edo (targ, praca od świtu, rozładunek, transport świeżych ryb). Hiroshige ustawia wszystko na tle miękkiego, wczesnego nieba, dzięki czemu nawet twarda dyscyplina procesji ma w sobie coś ulotnego: jakby ten porządek był tylko chwilą zawieszoną pomiędzy nocą a pierwszą falą dnia.
W tym obrazie działa też świetna „narracja drogi": widać, że to jest start — nie w sensie geograficznym, ale psychicznym. Most prowadzi z bezpiecznej, znanej przestrzeni miasta w stronę ruchu, który będzie wymagał czasu, cierpliwości i pogodzenia się z niewygodą. A jednocześnie to start podszyty spokojem: dalekie dachy, miękki bokashi w niebie, poranne powietrze, które sprawia, że nawet tłok wygląda jak dobrze ułożona kompozycja.
Nihonbashi asa no kei
日本橋 朝之景
Od 119 zł · trzy rozmiary · gotowy do powieszenia
STACJA ZERO
Nihonbashi — poranna scena
LISTA WSZYSTKICH DRZEWORYTÓW
45. stacja: Shōno
46. stacja: Kameyama
47. stacja: Seki
48. stacja: Sakashita
49. stacja: Tsuchiyama
50. stacja: Minakuchi
51. stacja: Ishibe
52. stacja: Kusatsu
53. stacja: Ōtsu
Koniec drogi Tōkaidō: Kyoto
30. stacja: Maisaka
31. stacja: Arai
32. stacja: Shirasuka
33. stacja: Futagawa
34. stacja: Yoshida
35. stacja: Goyū
36. stacja: Akasaka
37. stacja: Fujikawa
38. stacja: Okazaki
39. stacja: Chiryū
40. stacja: Narumi
41. stacja: Miya
42. stacja: Kuwana
43. stacja: Yokkaichi
44. stacja: Ishiyakushi
15. stacja: Kanbara
16. stacja: Yui
17. stacja: Okitsu
18. stacja: Ejiri
19. stacja: Fuchū
20. stacja: Mariko
21. stacja: Okabe
22. stacja: Fujieda
23. stacja: Shimada
24. stacja: Kanaya
25. stacja: Nissaka
26. stacja: Kakegawa
27. stacja: Fukuroi
28. stacja: Mitsuke
29. stacja: Hamamatsu
0. Wyjazd z Edo: Nihonbashi
1. stacja: Shinagawa
2. stacja: Kawasaki
3. stacja: Kanagawa
4. stacja: Hodogaya
5. stacja: Totsuka
6. stacja: Fujisawa
7. stacja: Hiratsuka
8. stacja: Ōiso
9. stacja: Odawara
10. stacja: Hakone
11. stacja: Mishima
12. stacja: Numazu
13. stacja: Hara
14. stacja: Yoshiwara
Galeria japońskich drzeworytów
Tōkaidō gojūsan-tsugi no uchi
Pięćdziesiąt trzy stacje na trakcie Tōkaidō
東海道五十三次之内
1833
490
55
DRZEWORYTÓW
ROK WYDANIA
KM TRAKTU
UTAGAWA HIROSHIGE · UKIYO-E · PEJZAŻ
Utagawa Hiroshige (1797–1858) był jednym z najwybitniejszych mistrzów ukiyo-e i zarazem jednym z tych artystów, którzy wynieśli pejzaż na pozycję tematu „pierwszoplanowego”. Urodzony w Edo, związany ze szkołą Utagawa, zasłynął nie scenami aktorskimi czy kurtyzanami, lecz obrazami pogody, drogi i życia codziennego — miękkimi, nastrojowymi, często zaskakująco „cichymi” jak na sztukę wielkiego miasta.
Seria „Pięćdziesiąt trzy stacje Tōkaidō" (東海道五十三次) to najsłynniejszy cykl pejzażowy Hiroshige, stworzony po jego podróży traktem Tōkaidō w 1832 roku i opublikowany w najsławniejszym wydaniu (Hōeidō) około 1833–1834. Tōkaidō był najważniejszą arterią Japonii Tokugawów — główną drogą łączącą Edo z Kyoto, z siecią stacji pocztowych (shukuba), gdzie podróżni odpoczywali, nocowali i zmieniali konie.
W ujęciu serii Hiroshige powstało w sumie 55 projektów: dla 53 stacji oraz dla punktu startu (Nihonbashi w Edo) i końca (most Sanjō w Kioto). Seria była komercyjnym triumfem — jej popularność ugruntowała pozycję Hiroshige jako najważniejszego pejzażysty epoki, a poszczególne odbitki były kupowane, kolekcjonowane i kopiowane na skalę, która nie miała precedensu w historii ukiyo-e.
Utagawa Hiroshige (1797–1858) potrafił zamienić drogę, pogodę i zwykłych ludzi w poezję obrazu. W tej serii nie dokumentuje topografii — raczej opowiada o doświadczeniu podróży: o zmęczeniu, pogodzie, czasie oczekiwania, zapachach przydrożnych gospód i o tym specyficznym uczuciu bycia w drodze.
未開 ソビエライ
Pasjonat kultury azjatyckiej z głębokim uznaniem dla różnorodnych filozofii świata. Z wykształcenia psycholog i filolog - koreanista. W sercu programista (gł. na Androida) i gorący entuzjasta technologii, a także praktyk zen i mono no aware. W chwilach spokoju hołduje zdyscyplinowanemu stylowi życia, głęboko wierząc, że wytrwałość, nieustający rozwój osobisty i oddanie się swoim pasjom to mądra droga życia. Autor książki "Ścieżki. Japoński spokój wśród polskich brzóz", "Silne kobiety Japonii" oraz periodyku o ukiyo-e "Ukiyo-Japan".
Osobiste motto:
"Najpotężniejszą siłą we wszechświecie jest procent składany." - Albert Einstein (prawdopodobnie)
Mike Soray
(Michał Sobieraj)
Napisz do nas...
Przasnysz, Polska
m.sobieraj@inarismart.pl
dr.imyon@gmail.com
___________________
inari.smart
Chcesz się podzielić swoimi przemyśleniami czy uwagami o stronie lub apce? Zostaw nam wiadomość, odpowiemy szybko. Zależy nam na poznaniu Twojej perspektywy!